Nashid

18 augustus 2015

De kloosterperiode die ik in mijn boek beschrijf eindigde 21 jaar geleden, maar daarmee eindigde niet mijn spirituele weg. In het laatste hoofdstuk doe ik beknopt uit de doeken hoe het mij nadien is vergaan en in de epiloog sla ik de brug naar het nu.

Vorig jaar ontmoette ik op mijn verjaardag Jivanjili, een spiritueel leraar. De ontmoeting deed acuut al mijn bedenkingen rondom het concept goeroe verbleken. Het maakt niet uit hoe je het noemt of welk labeltje je erop plakt, ik voelde dat ik heel veel van haar zou kunnen leren, dat zij mij echt naar mijn Zelf (ofwel God) zou kunnen leiden en ver daar bovenuit doen stijgen. Zij zou de diepte van Rumi’s gedichten kunnen ontsluiten en de verborgen boodschappen van Jezus kunnen duiden. Alle leraren en leringen die ik op mijn weg heb ontmoet komen samen in haar, en elke dag ontdek ik dat haar wijsheid nog onvoorstelbaar veel verder reikt dan wat ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Ik heb mij dus geen seconde bedacht en mij aan haar overgegeven.

Vorige week was ik met Jivanjili en een groep van haar studenten in Normandië voor een retraite. De eerste avond liet ze ons een nummer van Neil Diamond horen, Lonely looking sky van de cd Jonathan Livingston Seagull. Ik noem deze muziek ook in mijn boek:

Het is opnieuw oudjaarsavond. De zusters slapen alvast vooruit of bereiden in stilte het feest voor. Martine en ik zitten in de tv-kamer op de grond met een breiwerk op schoot. Zachtjes speelt een elpee van Neil Diamond op de achtergrond. Deze lievelingsmuziek van mijn moeder heb ik met de paplepel ingegoten gekregen en heeft door de jaren heen bezit genomen van mijn dna. Tot mijn verrassing klinkt de soundtrack van Jonathan de zeemeeuw ineens als liturgie in mijn oren. Neil Diamond verbindt het oude met het nieuwe. Sanctus Kyrie, Kyrie Gloria, Gloria Holy Holy. Samen met Jonathan word ik opgetild door een nieuwe wind en weet dat ik zal Leven.

Ook nu gaat Neil Diamond onvermoeibaar door met verbinden. Na de bijeenkomst blijft een ander lied van de cd door mijn hoofd spelen, de hele nacht door en na het opstaan weer. Met name deze regel:

Be as a page that aches for a word which speaks on a theme that is timeless.

En:

Sing as a song in search of a voice that is silent.

Wat een prachtige woorden, en wat een mooie opdracht, om als een lege pagina te zijn die snakt naar een woord over een tijdloos thema. Ik draag de woorden en de opdracht mee in mijn hart als ik de volgende ochtend voor de volgende bijeenkomst naar de mandir (tempel) loop.

Als iedereen zijn plek heeft gevonden kijkt Jivanjili mij aan en zegt: “Ik heb vanochtend je nieuwe naam doorgekregen, wil je hem horen?”
Ja, natuurlijk wil ik dat!
Ze overhandigt me een envelop waarin een kaartje zit met daarop de naam:

Nashid

“Het is een Perzische naam en betekent song en poem,” licht Jivanjili toe en spreekt prachtige woorden die ik niet kan herhalen over the sound of the universe. Het universum dat mij de hele nacht dit lied liet zingen en waar Jivanjili vervolgens een naam uit plukt die volledig de lading van het lied dekt.

 

Nashid … Wat een mooie naam! Ik hou van de klank en van de betekenis, die me opnieuw verbindt met Rumi’s gedichten in geschreven en gezongen vorm.
De hele verdere week ben ik Nashid genoemd en het heeft me geen enkele moeite gekost om aan de naam te wennen. Hij past als een oude jas en nu ik weer thuis ben, wil ik de jas niet meer uittrekken. Vanaf nu ga ik als Nashid door het leven en ik ga mij erop toeleggen een lege pagina te zijn. Een lege pagina die beschreven kan worden door DAT wat God te boven gaat …

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

25 jaar later

7 juli 2015

Afgelopen weekend heb ik met een vriend onze 25-jarige vriendschap gevierd. We hebben elkaar leren kennen in het klooster in Egmond, dus trokken we die kant weer op voor een weekendje aan zee. Goed getimed, want de hittegolf was in Egmond veel beter te verdragen dan in Twente.

Voorafgaand aan de reünie verbleef ik anderhalve week in de stilte van Sacha Kripa, mijn geliefde retraiteplaats in Rossum die het klooster vervangen heeft. Ik was net klaar met mijn manuscript van Klaar Licht, maar wilde voor de zoveelste keer wat hoofdstukken herschrijven. De perfectionist in mij vond het nog niet goed genoeg om het aan de proeflezers te overhandigen. De perfectionist in mij begreep geloof ik het idee van proeflezers nog niet helemaal ;-) Maar er werd een stokje gestoken voor dit snode plan, mijn energie en concentratie lieten het volledig afweten en maakten dat ik niets anders deed dan op de bank liggen en naar de vogels luisteren. Tot het kwartje viel: proeflezers zijn er om feedback te geven waarmee je je schrijfwerk kunt verfijnen. Het is niet alleen maar goed als ze om de beurt roepen: “Een tien met een griffel, Kit, niks meer aan doen!” Dus heb ik mijn imperfecte manuscript naar een van de lezers opgestuurd en meteen viel de last - en daarmee de vermoeidheid - van mij af. Nu kan ik er niets meer aan doen tot ze het alle drie gelezen hebben ...

In de dagen die volgden voelde ik dat er nog meer van me afgevallen was, het hele kloosterverhaal had mij losgelaten. Met de laatste versie van de epiloog is het verhaal rond en kan het opgeborgen worden. Het is leuk dat het een boek wordt, maar niet belangrijk meer. Het schrijven van dit boek bleek meer als een pelgrimstocht: de weg is het doel. En nu dit doel behaald is ben ik vrij voor een nieuwe weg met een nieuw doel.

In Egmond bezochten Rob en ik het benedictijnerklooster en ineens realiseerde ik mij dat het niet alleen de verjaardag van onze vriendschap was, maar dat het ook precies 25 jaar geleden was dat ik voor het eerst in een klooster kwam en tijdens de eerste dienst die ik meemaakte gegrepen werd door het psalmgebed en meteen wist dat ik ook zo wilde leven. Bijzonder dat ik hier nu was nadat ik net mijn boek voltooid had en de laatste restjes klooster in mijn systeem voorgoed achter mij gelaten. Misschien een test???

Bij het klooster was een winkel vol kloosterboeken en Roomse parafernalia. Tot voor kort kon ik zo’n winkel niet binnengaan zonder op zijn minst met één nieuwe rozenkrans naar buiten te komen, maar dit keer was er niets dat mijn hebzucht aanwakkerde. Ook de uitgebreide boekenafdeling had zijn aantrekkingskracht verloren, al zou het wel leuk zijn als mijn boek hier straks mag liggen en verkocht worden.
Nadat ik deze ‘test’ had doorstaan was het tijd om naar de vespers te gaan. Dezelfde kerk als toen. Veel dezelfde broeders, maar dan een beetje ouder. Dezelfde psalmen. Maar een andere ik. De psalmodieën zijn nog steeds mooi, maar de teksten raakten me niet. Stonden me zelfs tegen, het automatische meezingen stokte … De psalmen zijn mijn gebeden niet meer.

Toen we bij het klooster weg fietsten heb ik niet achterom gekeken. Het is klaar. Het was mooi en intens, ik heb het klooster een kwart eeuw in mij meegedragen en hetzelfde vuur van verlangen brandt nog steeds in mij, maar het heeft een andere kleur en geur aangenomen. Terwijl ik dit typ bereiken vleugjes sandelhoutaroma van de mala om mijn pols mijn neus en op de achtergrond speelt een ritmische versie van de Gayatri Mantra. Dat zijn mijn nieuwe rozenkrans en psalm, symbolen van de nieuwe weg die niet heeft gewacht op het einde van mijn boek om een aanvang te nemen. Misschien dat ik daar over 25 jaar ook nog eens een boek over schrijf, maar eerst ga ik het beleven, van harte beleven … 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

De agenda van mijn ziel

19 september 2014

Herstellende van een griepje neem ik even de tijd om mijn blog weer eens bij te werken. Vandaag is een gedenkwaardige dag en deze tijd een gedenkwaardige tijd.

Hersenschudding
Zo ongeveer op de minuut af is het nu 7 jaar geleden dat ik een vriend hielp met het leeghalen van een huis. Hij was antiquair en kocht inboedels op. Het was een klein huisje, dus niet zo heel veel werk. Terwijl ik de gordijnen afhaalde en dacht dat ik nog wel bij dat haakje in de hoek kon, schoot de stoel onder mij vandaan en vloog ik met mijn hoofd tegen de muur. Opgevoed met "niet aanstellen" heb ik de rest van het huisje nog leeggehaald en stortte daarna finaal in. Een hersenschudding. Vervelend, maar met een beetje rust is dat zo weer over, beloofde de huisarts.
Maar het ging niet over. Helaas viel ik onder dat kleine percentage dat een post-commotioneel syndroom overhoudt en dan ook nog eens bij dat nog kleinere percentage dat daar langer dan 2 jaar last van houdt. Dat krijg je ervan als je nooit bij de massa wilt horen ;-)
Begin dit jaar besloot ik: "In september, als het 7 jaar geleden is, dan ben ik er echt klaar mee, dan breekt een nieuwe periode aan!" De griep is me daar vast een handje bij komen helpen, om de laatste resten vermoeidheid uit mijn systeem te zweten.

Net-niet-non
Er valt nog meer te herdenken. Het is nu precies 20 jaar geleden dat ik op de valreep besloot om toch niet in het klooster in te treden. Ik was daar toen goed ziek van, want ik had me 4 jaar lang voorbereid op die stap en wist zeker dat dat mijn roeping was. Maar sinds de datum vaststond (28-9-'94) en alles voor het intreden geregeld was kon ik geen adem meer halen en dat leek mee geen goed teken. Ik was dus een soort "run away nun", op de trappen van het altaar ervandoor gaan ... Of een net-niet-non, zoals ik het toen noemde.
Ook hier is een griepje wel toepasselijk om dit te vieren :-) Ik lig op de bank te mijmeren over toen en over het boek dat ik over deze periode schrijf. Over hoe blij ik ben dat ik dit heb mogen meemaken, dat ik zolang in het klooster mocht verblijven zonder in te treden. En over hoe bijzonder het is dat deze twee dingen, de hersenschudding en het klooster, nu samenvallen. 

Losing my religion
Met het besluit om niet in te treden ben ik ook mijn geloof kwijtgeraakt. Ik wist niet meer wat ik geloofde, wat roeping betekende, waarom dit allemaal gebeurde. Ik huilde het uit met R.E.M.'s "Losing my religion". Nou raak je een religieus hart niet zomaar kwijt, maar ik heb er jarenlang geen vorm aan weten te geven. Ik verlangde terug naar het klooster, maar wist dat dat mijn weg niet was. Maar wat was mijn weg dan wel???

De agenda van mijn ziel
Zeven jaar geleden. Na een paar weken trokken de klachten van de hersenschudding weg en kon ik weer een boek lezen. Ik las "Een ongewoon gesprek met God" van Neale Donald Walsch en mijn hart stond in lichterlaaie. Alles wat ik in de tussenliggende jaren over God en geloof bij elkaar had bedacht stond hier zwart op wit, op een manier zoals ik het zelf nooit had kunnen verwoorden, maar ik voelde dat het waar was. Dat het voor mij waar was. In korte tijd las ik de hele serie gesprekken met God en toen het laatste boek uit was kreeg ik terugval. De klachten waren nu nog erger dan daarvoor, ik was nu echt een hoopje ellende dat niks kon doen, niks kon hebben, niks kon verdragen. Maar ik was vervuld van het idee dat mijn ziel een agenda heeft die niet per se parallel loopt met de agenda van mijn persoon of mijn ego. Ook al begrijp ik er niets van, deze hersenschudding en het bijbehorende syndroom staan in de agenda van mijn ziel en wie ben ik om daar iets tegenin te brengen? Laat ik mij er aan overgeven en zo voor mijn ziel het beste uit deze periode halen. Op die manier werd mijn ziekte een langdurige retraite die mij veel geleerd en gebracht heeft, en waarin ik in spiritueel opzicht mijn weg weer vond. Of beter gezegd: ontdekte dat ik nooit van mijn weg was afgedwaald. Ik zat perfect op schema met de agenda van mijn ziel.

Nu hoop ik dat er in de agenda van mijn ziel ook echt een nieuwe start staat, want mijn ego is al dat moe zijn wel zat. Maar ik wacht af en blijf luisteren en voelen wat mijn ziel mij influistert. En kijk met mijn duffe griephoofd ondertussen nog maar een filmpje ...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Het boek is de baas

1 januari 2014

Grappig hoe dat werkt. Ik wilde gaan schrijven over mijn voormoeders, maar merkte dat er energetisch iets in de weg zat. Op een dag werd mij duidelijk wat dat was: ik moffelde mijn eerste boek weg, ging niet staan voor mijn schrijverschap. Hoewel ik trots was op het resultaat vertelde ik vaak niet dat ik een boek geschreven had, omdat dan onvermijdelijk de vraag kwam waarover dat boek ging. Ik had geen zin meer om over de inhoud te praten, geen zin in geschokte reacties van de toehoorders. Daarbij kwam dat het boek niet meer verkrijgbaar was, terwijl ik nog steeds vind dat het een must is voor elke psychotherapeut om het te lezen. Zo begon ik te werken aan de heruitgave in eigen beheer. Toen dat een feit was en ik dat ook via Facebook en deze website wereldkundig heb gemaakt, was de energetische blokkade verdwenen en kon ik eindelijk aan de slag met het boek over mijn voormoeders.

Voorlopig coverontwerpDe eerste hoofdstukken geschreven, maar er kwam weer iets tussen: zoals ik in mijn vorige blog schreef heb ik mijn pelgrimsverslag in boekvorm laten drukken en toen ik dat in handen had vertelde het mij dat het nu de tijd is om van dat pelgrimsverhaal een boek te maken, niet alleen een handig leesbaar exemplaar voor mijzelf, maar het uitgeven en de wereld insturen. Ik ben er een paar weken mee bezig geweest en het boek stuurt me telkens een beetje bij. Nee, het moet niet alleen maar een verslag van die reis worden. Na die reis wilde ik intreden in een klooster, dat kloosterverhaal moet deel uitmaken van het boek. Dus heb ik het werk van de afgelopen weken weer aan de kant gelegd en herschrijf alles nu vanuit dat verlangen om na die reis in te treden. En het boek moet niet eindigen bij de dag van mijn intreden, maar moet ook gaan over nu, hoe mijn spirituele weg mij gebracht heeft waar ik nu ben. Ik voel dat ik nu op het goeie spoor zit, maar heb inmiddels ook in de gaten dat ik niet in charge ben. Het lijkt wel of het boek allang weet hoe het eruit moet gaan zien, maar ik moet het al schrijvende nog ontdekken. Een mooi proces dat mij heel nieuwsgierig maakt naar het eindresultaat, al weet ik natuurlijk al hoe het afloopt ;-)

Dat boek over de voormoeders komt er ook hoor! Maar na al die eeuwen is een jaartje langer wachten tot hun verhaal verteld wordt geen probleem voor ze, die schatten!

 

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Zuster Pelgrim

8 december 2013

De heruitgave van Vaag verleden is prachtig geworden! Voor iedereen die geen tweedehands boek wil kopen zijn er nu dan eindelijk weer nieuwe exemplaren in omloop en tevens een e-book. Ik vind de heruitgave zoveel mooier dan het origineel uit 2004! Het weerspiegelt ook het proces dat ik in de tussenliggende jaren heb doorgemaakt: van duister naar licht, de zwarte cover is vervangen door lichte kleuren.

Nu ik heb ontdekt hoe eenvoudig het is om je eigen boek uit te geven vertel ik iedereen enthousiast daarover, en ook dat je niet perse je boek in de verkoop hoeft te zetten. Je kunt bijvoorbeeld je digitale dagboek of een reisverslag in boekvorm laten drukken en het dan weer uit je uitgevershoekje verwijderen.

Maar wacht eens even ... dat kan ik dan zelf ook doen met mijn pelgrimsverslag! In 1994 maakte ik een pelgrimstocht naar Assisi als voorbereiding op mijn intrede in het klooster (nog eenmaal genieten van de vrijheid voordat ik mij vrijwillig zou laten 'opsluiten'). Omdat elk grammetje in je rugzak telt had ik een stapel roze luchtpostpapier mee, waarop ik in een priegelhandschrift mijn reisverslag schreef en het telkens als een paar velletjes vol waren naar een vriendin in Nederland stuurde. Na de pelgrimstocht verbleef ik nog twee maanden in het kloosterg en vroeg in die periode officieel mijn intreden aan. In het klooster ging ik door met mijn priegelbriefjes aan die vriendin, een van de zusters. Zonder de stilte te verbreken konden we elkaar zo toch op de hoogte houden van wat er in ons omging. Je begrijpt dat dit een heel belangrijke periode in mijn leven was, maar het is niet te doen om al mijn ervaringen en overwegingen terug te lezen op die dunne velletjes. Ooit heb ik alles al eens uitgetypt, maar nu kan ik het ook als boek laten drukken.

Zo gezegd, zo gedaan. De afgelopen dagen heb ik genoten van mijn pelgrimsverslag! Wat een leuk verhaal en zo anders dan al die boeken over een pelgrimage naar Santiago de Compostela. Dit verhaal verdient het om niet alleen voor mijzelf gedrukt te worden, maar het te delen met de wereld! Ik was al eens begonnen met het bewerken van mijn verslag voor dit doel en die draad pak ik nu weer op. Mijn voormoeders zet ik even in de wachtkamer, eerst Zuster Pelgrim!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
Real time web analytics, Heat map tracking

Klaar Licht

Klaar Licht is bij Bol.com verkrijgbaar als paperback en e-book.