De agenda van mijn ziel

19 september 2014

Herstellende van een griepje neem ik even de tijd om mijn blog weer eens bij te werken. Vandaag is een gedenkwaardige dag en deze tijd een gedenkwaardige tijd.

Hersenschudding
Zo ongeveer op de minuut af is het nu 7 jaar geleden dat ik een vriend hielp met het leeghalen van een huis. Hij was antiquair en kocht inboedels op. Het was een klein huisje, dus niet zo heel veel werk. Terwijl ik de gordijnen afhaalde en dacht dat ik nog wel bij dat haakje in de hoek kon, schoot de stoel onder mij vandaan en vloog ik met mijn hoofd tegen de muur. Opgevoed met "niet aanstellen" heb ik de rest van het huisje nog leeggehaald en stortte daarna finaal in. Een hersenschudding. Vervelend, maar met een beetje rust is dat zo weer over, beloofde de huisarts.
Maar het ging niet over. Helaas viel ik onder dat kleine percentage dat een post-commotioneel syndroom overhoudt en dan ook nog eens bij dat nog kleinere percentage dat daar langer dan 2 jaar last van houdt. Dat krijg je ervan als je nooit bij de massa wilt horen ;-)
Begin dit jaar besloot ik: "In september, als het 7 jaar geleden is, dan ben ik er echt klaar mee, dan breekt een nieuwe periode aan!" De griep is me daar vast een handje bij komen helpen, om de laatste resten vermoeidheid uit mijn systeem te zweten.

Net-niet-non
Er valt nog meer te herdenken. Het is nu precies 20 jaar geleden dat ik op de valreep besloot om toch niet in het klooster in te treden. Ik was daar toen goed ziek van, want ik had me 4 jaar lang voorbereid op die stap en wist zeker dat dat mijn roeping was. Maar sinds de datum vaststond (28-9-'94) en alles voor het intreden geregeld was kon ik geen adem meer halen en dat leek mee geen goed teken. Ik was dus een soort "run away nun", op de trappen van het altaar ervandoor gaan ... Of een net-niet-non, zoals ik het toen noemde.
Ook hier is een griepje wel toepasselijk om dit te vieren :-) Ik lig op de bank te mijmeren over toen en over het boek dat ik over deze periode schrijf. Over hoe blij ik ben dat ik dit heb mogen meemaken, dat ik zolang in het klooster mocht verblijven zonder in te treden. En over hoe bijzonder het is dat deze twee dingen, de hersenschudding en het klooster, nu samenvallen. 

Losing my religion
Met het besluit om niet in te treden ben ik ook mijn geloof kwijtgeraakt. Ik wist niet meer wat ik geloofde, wat roeping betekende, waarom dit allemaal gebeurde. Ik huilde het uit met R.E.M.'s "Losing my religion". Nou raak je een religieus hart niet zomaar kwijt, maar ik heb er jarenlang geen vorm aan weten te geven. Ik verlangde terug naar het klooster, maar wist dat dat mijn weg niet was. Maar wat was mijn weg dan wel???

De agenda van mijn ziel
Zeven jaar geleden. Na een paar weken trokken de klachten van de hersenschudding weg en kon ik weer een boek lezen. Ik las "Een ongewoon gesprek met God" van Neale Donald Walsch en mijn hart stond in lichterlaaie. Alles wat ik in de tussenliggende jaren over God en geloof bij elkaar had bedacht stond hier zwart op wit, op een manier zoals ik het zelf nooit had kunnen verwoorden, maar ik voelde dat het waar was. Dat het voor mij waar was. In korte tijd las ik de hele serie gesprekken met God en toen het laatste boek uit was kreeg ik terugval. De klachten waren nu nog erger dan daarvoor, ik was nu echt een hoopje ellende dat niks kon doen, niks kon hebben, niks kon verdragen. Maar ik was vervuld van het idee dat mijn ziel een agenda heeft die niet per se parallel loopt met de agenda van mijn persoon of mijn ego. Ook al begrijp ik er niets van, deze hersenschudding en het bijbehorende syndroom staan in de agenda van mijn ziel en wie ben ik om daar iets tegenin te brengen? Laat ik mij er aan overgeven en zo voor mijn ziel het beste uit deze periode halen. Op die manier werd mijn ziekte een langdurige retraite die mij veel geleerd en gebracht heeft, en waarin ik in spiritueel opzicht mijn weg weer vond. Of beter gezegd: ontdekte dat ik nooit van mijn weg was afgedwaald. Ik zat perfect op schema met de agenda van mijn ziel.

Nu hoop ik dat er in de agenda van mijn ziel ook echt een nieuwe start staat, want mijn ego is al dat moe zijn wel zat. Maar ik wacht af en blijf luisteren en voelen wat mijn ziel mij influistert. En kijk met mijn duffe griephoofd ondertussen nog maar een filmpje ...

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Reacties  

#4 Gerard van der Waard 23-09-2014 07:50
Wat een bijzonder verhaal, en zo bijzonder verteld. Als ik jou zo lees kan ik meevoelen vanuit mijn eigen leven waarin een kloosterverlede n een harmonisch deel van mijn geschiedenis is. Fijn en mooi dat/hoe jij omschrijft dat alles een juiste plaats in je leven heeft en dat je het ook als zodanig ervaart. Een rijk leven verder toegewenst!
#3 Sanne 20-09-2014 12:31
Lieve Kitty
Wat ontroerend,dit raakt mij heel erg!
Ik ben super trots op jou lieverd!
Op alles wat je al bereikt hebt,en wat nog komen gaat!
Je bent een geweldige persoon,krachti g en zelfverzekerd.
Ik wil dolgraag jou boek hebben...gesign eerd en al
#2 Marion Kuipéri 20-09-2014 10:01
Dankjewel Kitty, fijn om te lezen. Ons verstand wil soms, vaak, begrijpen wat niet altijd te begrijpen valt. En die boeken van God heb ik ook zo ervaren, en nog steeds, fijn om dat bij een ander te herkennen.
Alleen je ziel weet wanneer de retraite zich mag omvormen in iets anders, dus voorzover het nog lukt: geniet ervan!

En je boek wil ik graag gesigneerd bij jou aanschaffen, kan dat?
liefs, Marion
#1 Guy Dilweg 19-09-2014 19:12
Lieve Kitty, wat een ontroerend blog, nu je dat alles zo kernachtig bij elkaar zet. In alle openheid en kwetsbaarheid. Ja, laat het genoeg zijn en dat de agenda van je ziel zich nu in alle vrijheid en rijkdom kan ontwikkelen.
Liefs van Guy

You have no rights to post comments

Real time web analytics, Heat map tracking

Klaar Licht

Klaar Licht is bij Bol.com verkrijgbaar als paperback en e-book.